HIM Türkiye Forumları

Bir zamanlar,sessiz bir vadicik gülümsemisti,
Insanların yerlesmedigi,
Savasa gitmislerdi,onlar,
Yumusak bakıslı yıldızlara güvenip,geceleyin,

Koyu mavi kulelerden gözetleyen
Kızıl gün ısıgının,gün boyu,
Buguları arasında tembelce yattığı cicekleri.
Itiraf eder simdi her bir konuk,
Üzgün vadinin tedirginliğini.
Hicbirsey,büyülü yalnızlıgın üstünde
Kuluckaya yatan yeller dısında.
Ah,rüzgar irkiltmez şu çırpınan agacları,
Sisli Hebritlerin cevresinde
Ürperen denizler gibi.
Ah,rüzgar sürmez şu bulutları
Huzursuz gökte toplasan.
Güclükle sabahtan akşama
Menekşelerin üzerinde,pek çok insan gözünde yatan
Zambakların dalgalanan
Ve ağlayan adsız bir mezarın üzerinde.
Salınırlar - rayihalı başlarından
Ebedi çiğler düser damlalarla,
Ağlarlar - zarif gövdelerinden
Dinmeyen yaşlar iner mücevherlerle.

büyülü yalnızlıgın üzerinde belkide onu büyülü yapan anlamının büyüsüdür yada onun getirdikleridir çevresine bir rüzgar gibi alıp gitmesi gibi herşeyi.
teşekkürler paylaşım için..

ağlayan adsız bir mezar değildir adsız bir insandır ölmek için toprak olmaya çokta gerek yok yada mezarının belli olmasına eğer yaşarkende yitip gitmişlerin varsa ve kaybedecek birşey kalmamışsa adsız bir mezarsındır çünkü adını kimliğini ve nereye koştuğunu çokta önemsemiyorsundur...teşekkür ederim paylaşım için